Przejdź do głównej zawartości

Podsumowanie miesiąca – październik + jesień w obiektywie


Drodzy Czytelnicy J

W tym miesiącu pojawiło się mało recenzji na blogu. Oprócz obowiązków zawodowych pochłonęły mnie inne rzeczy. Wolne chwile w październiku były przeznaczone dla mnie i mojej rodziny. Zapewniam Wam, że dobrze je spożytkowałam J Potrzebowałam odrobiny wyciszenia i czasu na przemyślenia. Dodatkowo wypróbowywałam rzeczy, które dawno chodziły mi po głowie, piekłam, gotowałam i spotykałam się z rodziną i przyjaciółmi. To był bardzo dobry czas, wpłynął nieco na zmianę mojego myślenia, dodał mi odwagi do działania.

Cały czas pracuję nad organizacją priorytetów, raz wychodzi mi to lepiej a raz gorzej, ale uwierzcie mi – samo próbowanie sprawia, że robię całkiem dużo rzeczy, do których normalnie raczej bym się nie zmobilizowała. Nie jest łatwo ze wszystkim nadążyć i czasem muszę zrezygnować z rzeczy, które są dla mnie ważne, na rzecz jeszcze ważniejszych. Cały czas się uczę i jeszcze wiele przede mną J Metoda prób i błędów jest czasochłonna, ale skuteczna J Być może za jakiś czas podzielę się nowymi książkami o tematyce organizacyjnej, a tymczasem odsyłam Was do kilku poprzednich postów klik, klik, klik, klik.

W październiku na blogu ukazały się następujące wpisy:

Podsumowanie miesiąca – wrzesień;
Paulina Świst, „Prokurator”, Warszawa 2017;
Jean Shinoda Bolen, „Boginie w każdej kobiecie”, Warszawa 2006;
Patrick de Rynck, „Jak czytać malarstwo”, Kraków 2006;
Szymon Hołownia, „Kościół dla średniozaawansowanych”, Warszawa 2004.


Jesień w obiektywie :) (ujęcia z różnych miejsc i z różnych lat)




Etykiety:

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Natalia Sońska, „Kropla zazdrości, morze miłości”,

Źródło grafiki NATALIA SOŃSKA, „KROPLA ZAZDROŚCI, MORZE MIŁOŚCI”, POZNAŃ 2017 Kim jest Autorka? Natalia Sońska ma na swoim koncie już cztery książki. „Garść pierników, szczypta miłości”, „Mniej złości, więcej miłości” i trzecia część serii „Kropla zazdrości, morze miłości” a także „Obudź się, Kopciuszku”. Ponadto jest współautorką „Przyjaciółek”. Urodziła się w 1993 roku (ma 24 lata), ale jej książki odniosły duży sukces. Jeśli macie ochotę poczytać więcej o młodej pisarce – odsyłam do krótkiego artykułu . O czym jest ta książka? Główna bohaterka Kinga jest w ciąży. Pogrążona w depresji jest pod opieką przyjaciółki Hani. Inna koleżanka Mira również wspiera Kingę. Z czasem role się odwracają – zaradna Hania gubi się w swoich emocjach i przeżywa trudności w związku. Książka jest kontynuacją serii, której nie czytałam, ale nie przeszkadzało mi to jakoś mocno w lekturze. Jestem pozytywnie zaskoczona – wartka akcja, wyraziste główne bohaterki – Kinga i Hania t...
4 komentarze
Czytaj więcej

Barbara Taylor Bradford, „Trzy tygodnie w Paryżu”

BARBARA TAYLOR BRADFORD, „TRZY TYGODNIE W PARYŻU”, PRZEŁOŻYŁA HANNA PAWLIKOWSKA – GANNON, WARSZAWA 2003 O czym jest ta książka? „Trzy tygodnie w Paryżu” to książka o czterech przyjaciółkach, których relacje mocno się skomplikowały wskutek nieporozumienia. Naukę w elitarnej francuskiej szkole kończą pokłócone, przekreślając wcześniejsze piękne przeżycia. Alexandra, Kay, Jessica i Maria – każda z nich odniosła wielki sukces w swojej branży. Wspaniałe wykształcenie zawdzięczają cudownej nauczycielce i zarazem właścicielce Szkoły Sztuk Dekoracyjnych – Anyi Sedgwick. Po kilku latach mają okazję spotkać się powtórnie w Paryżu na 85 - tych urodzinach Dyrektorki, a zarazem ich życzliwej przyjaciółki. Czy skłócone kobiety pogodzą się przed uroczystością ? Czy uda się wyjaśnić niektóre sekrety z przeszłości? Moim zdaniem: Książka jest idealna, żeby się zrelaksować – napisana lekkim językiem, czyta się łatwo i przyjemnie. Dla bardziej empatycznych Czytelniczek i Czyt...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Niespodzianka

Rzadko kupuję gazety, ale czasami się zdarza. W tym miesiącu chciałabym Wam napisać o dwóch artykułach z lutowego wydania magazynu „Wysokie obcasy extra” . Jeden z nich „I ślubuję Ci… czyli jak oni się kochają” jest w tematyce wybitnie walentynkowej. Ale zaraz, zaraz – powiecie – Walentynki już były i nawet zdążyłem/am o nich zapomnieć. Od kilku lat nie obchodzę Walentynek, a właściwie cytując demotywatory.pl „obchodzę walentynki szerokim łukiem”. Nie dlatego, że jestem samotna i zgorzkniała albo preferuję polskie święto Noc Kupały. Po prostu Walentynki mnie irytują, choć wiem, że dla wielu osób są jedną z niewielu okazji, by zadbać o związek. I teraz moja skromna refleksja na ten temat: czy faktycznie można zadbać o związek w ten sposób? Z pewnością jest to miłe uzupełnienie, ale nie można na tym jednym święcie budować wielkiej miłości. Wracając do artykułu – przedstawia on kilka par z różnym stażem i ich historię jak to się zaczęło i co zrobili, że się nie skończyło...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej