Przejdź do głównej zawartości

Vanessa Greene, „Cząstka ciebie i mnie”



VANESSA GREENE, „CZĄSTKA CIEBIE I MNIE”, Z ANGIELSKIEGO PRZEŁOŻYŁA GRAŻYNA WOŹNIAK, WARSZAWA 2017

O czym jest ta książka?

Z pewnością ta książka jest przepełniona dobrocią i pozytywnym przesłaniem. Główne bohaterki to dwie kobiety – szalenie ułożona Sophie i nieco postrzelona Isla, która realizuje się jako aktorka teatralna.

Bohaterki poznajemy w momencie, kiedy w ich życiu zaczynają zachodzić spore zmiany. Każda z nich na studiach stworzyła listę marzeń. Wokół tej listy w interesujący sposób została zbudowana cała historia.  Sophie zajęta życiem rodzinnym i stabilną, ale nudną pracą nieco zapomniała o swoich skrytych pragnieniach sprzed kilkunastu lat. Isla natomiast korzysta z życia pełnymi garściami, a swoją listę trzyma w takim miejscu by codziennie ją widzieć.

Kiedy największe marzenie Isli o występie na Brodwayu zaczyna stawać się realne, a od wyjazdu dzieli ją tylko zakup biletów staje się rzecz całkowicie niespodziewana…

Los potrafi być okrutny o czym obie przyjaciółki się przekonają. Jednakże jak w niemal wszystkich książkach tej Autorki – siła kobiecej przyjaźni zwycięża. Wspierając się wzajemnie obie dokonują zmian w swoim życiu, choć nie do końca takich jak się spodziewały.

Podsumowanie:

Książka porusza trudną tematykę, ale w taki sposób, że nie jest to przygniatające. Opowieść jest wzruszająca i piękna – idealna na jesienne wieczory, które powoli nadchodzą J Ta historia daje nadzieję i pięknie pokazuje jak grać takimi kartami, które dostaliśmy do ręki.

Etykiety:

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Natalia Sońska, „Kropla zazdrości, morze miłości”,

Źródło grafiki NATALIA SOŃSKA, „KROPLA ZAZDROŚCI, MORZE MIŁOŚCI”, POZNAŃ 2017 Kim jest Autorka? Natalia Sońska ma na swoim koncie już cztery książki. „Garść pierników, szczypta miłości”, „Mniej złości, więcej miłości” i trzecia część serii „Kropla zazdrości, morze miłości” a także „Obudź się, Kopciuszku”. Ponadto jest współautorką „Przyjaciółek”. Urodziła się w 1993 roku (ma 24 lata), ale jej książki odniosły duży sukces. Jeśli macie ochotę poczytać więcej o młodej pisarce – odsyłam do krótkiego artykułu . O czym jest ta książka? Główna bohaterka Kinga jest w ciąży. Pogrążona w depresji jest pod opieką przyjaciółki Hani. Inna koleżanka Mira również wspiera Kingę. Z czasem role się odwracają – zaradna Hania gubi się w swoich emocjach i przeżywa trudności w związku. Książka jest kontynuacją serii, której nie czytałam, ale nie przeszkadzało mi to jakoś mocno w lekturze. Jestem pozytywnie zaskoczona – wartka akcja, wyraziste główne bohaterki – Kinga i Hania t...
4 komentarze
Czytaj więcej

Barbara Taylor Bradford, „Trzy tygodnie w Paryżu”

BARBARA TAYLOR BRADFORD, „TRZY TYGODNIE W PARYŻU”, PRZEŁOŻYŁA HANNA PAWLIKOWSKA – GANNON, WARSZAWA 2003 O czym jest ta książka? „Trzy tygodnie w Paryżu” to książka o czterech przyjaciółkach, których relacje mocno się skomplikowały wskutek nieporozumienia. Naukę w elitarnej francuskiej szkole kończą pokłócone, przekreślając wcześniejsze piękne przeżycia. Alexandra, Kay, Jessica i Maria – każda z nich odniosła wielki sukces w swojej branży. Wspaniałe wykształcenie zawdzięczają cudownej nauczycielce i zarazem właścicielce Szkoły Sztuk Dekoracyjnych – Anyi Sedgwick. Po kilku latach mają okazję spotkać się powtórnie w Paryżu na 85 - tych urodzinach Dyrektorki, a zarazem ich życzliwej przyjaciółki. Czy skłócone kobiety pogodzą się przed uroczystością ? Czy uda się wyjaśnić niektóre sekrety z przeszłości? Moim zdaniem: Książka jest idealna, żeby się zrelaksować – napisana lekkim językiem, czyta się łatwo i przyjemnie. Dla bardziej empatycznych Czytelniczek i Czyt...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Niespodzianka

Rzadko kupuję gazety, ale czasami się zdarza. W tym miesiącu chciałabym Wam napisać o dwóch artykułach z lutowego wydania magazynu „Wysokie obcasy extra” . Jeden z nich „I ślubuję Ci… czyli jak oni się kochają” jest w tematyce wybitnie walentynkowej. Ale zaraz, zaraz – powiecie – Walentynki już były i nawet zdążyłem/am o nich zapomnieć. Od kilku lat nie obchodzę Walentynek, a właściwie cytując demotywatory.pl „obchodzę walentynki szerokim łukiem”. Nie dlatego, że jestem samotna i zgorzkniała albo preferuję polskie święto Noc Kupały. Po prostu Walentynki mnie irytują, choć wiem, że dla wielu osób są jedną z niewielu okazji, by zadbać o związek. I teraz moja skromna refleksja na ten temat: czy faktycznie można zadbać o związek w ten sposób? Z pewnością jest to miłe uzupełnienie, ale nie można na tym jednym święcie budować wielkiej miłości. Wracając do artykułu – przedstawia on kilka par z różnym stażem i ich historię jak to się zaczęło i co zrobili, że się nie skończyło...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej