Maria Ulatowska, „Domek nad morzem”

Źródło grafiki

MARIA ULATOWSKA, „DOMEK NAD MORZEM”, 2011

W pierwszym rozdziale poznajemy Ewę Brzozowską, córkę Krystyny i Jerzego. Krystyna umiera na raka, kiedy dziecko jest jeszcze małe. Ojciec wraz z dziadkami próbuje sprostać wyzwaniu i wspólnie wychowują dziewczynkę. Ewa od dzieciństwa czyta książki, mnóstwo książek – ucieczka w świat wyobraźni to jej sposób na smutek po stracie mamy. W kolejnych rozdziałach Ewa stopniowo dorasta, jej tata żeni się ponownie, a Ewa zyskuje przyrodniego brata Maćka.

Akcja dzieje się w głównie w Warszawie i Bydgoszczy, ale wakacyjne przygody maja miejsce w Trójmieście. Bohaterowie są niestety jednowymiarowi i brak im cech, które umożliwiałyby Czytelnikowi identyfikację. Większość z bohaterów podejmuje jedynie dobre decyzje i właściwie nie popełniają błędów, cierpliwie czekają na swoje pięć minut. Ta książka jest w moim odbiorze depresyjna, mało optymistyczna i rozwlekła.

Przykro mi to pisać, ale ta książka ciągnie się jak moda na sukces. W każdym kolejnym rozdziale Ewa się starzeje, po kolei umierają różni członkowie jej rodziny, a końca książki nie widać. Moim zdaniem zbyt drobiazgowe opisy i nieumiejętność przerwania fabuły w określonym momencie psuje to, co się całkiem dobrze zapowiadało. Książka jest rozlazła i po prostu nudna. Po przeczytaniu 25 rozdziałów, nawet nie miałam siły jej dokończyć, bo stwierdziłam, że szkoda każdej minuty na dalsze czytanie.

Podsumowanie:

Myślałam że będzie to lekka i przyjemna lektura, ale bardzo się rozczarowałam. W książce nie znalazłam nic wzbogacającego, barwnego czy optymistycznego. Wręcz przeciwnie – bierność charakterystyczną dla czasów komuny i załatwianie pracy po znajomości (niemal wszyscy bohaterowie książki tak rozpoczęli swoje kariery). Postacie bohaterów, ich losy, decyzje, które podejmują - zupełnie to do mnie nie trafia. Styl w jakim napisana jest książka zupełnie mi nie odpowiada i nie sądzę, abym sięgnęła po inną pozycję tej Autorki.